LiveTV

Live

Opinion

മതപരിവര്‍ത്തനത്തിലെ നിയമകുരുക്കുകളുടെ രാഷ്ട്രീയമെന്ത്?

മതപരിവർത്തനത്തിനുള്ള അനുമതി നൽകുന്ന അതോറിറ്റി കേരളത്തിൽ തഹസിൽദാറായി മാറുന്ന സാഹചര്യത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകൾ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു.

മതപരിവര്‍ത്തനത്തിലെ നിയമകുരുക്കുകളുടെ രാഷ്ട്രീയമെന്ത്?

ഇന്ത്യയിലെ വ്യക്തിനിയമം എല്ലാ കാലത്തും അതത് മതസമൂഹങ്ങളുടെ വിശ്വാസ സംഹിതകളിലും ആചാര സമ്പ്രദായങ്ങളിലും അധിഷ്ഠിതമായാണ് നിലനിന്നിരുന്നത്. സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചടത്തോളം മറ്റു മതങ്ങളിലെ വ്യക്തിനിയമങ്ങളില്‍ നടന്നതു പോലുള്ള ഔപചാരികമായ ക്രോഡീകരണം മുസ്‍ലിം വ്യക്തിനിയമത്തില്‍ നടന്നിട്ടില്ല എന്നത് വസ്തുതയാണ്.

എന്നിരുന്നാലും ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടു തൊട്ടു ഇരുപത്തി ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ യാതൊരു വിധ പരിവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കും വിധേയമാകാത്ത ദൃഢവും സ്ഥിരവുമായ ഒന്നായല്ല അത് നിലനിന്നിട്ടുള്ളത്. കാലാകാലങ്ങളില്‍ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങള്‍ കൈക്കൊള്ളാന്‍ അതിന് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നുമാത്രമല്ല ഇന്ത്യയില്‍ തന്നെ കോടതി വിധികളിലൂടെയും മറ്റും അനൌപചാരികമായി ക്രോഡീകരിക്കപ്പെടുകയും Dissolution muslim marriage Act, 1939 Musilm Women Protection on Divorce Act, 1986 തുടങ്ങിയ നിയമനിര്‍മ്മാണങ്ങളിലൂടെ മാറ്റത്തിന് വിധേയമാക്കപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട്.

പ്രാദേശിക ആചാര സമ്പ്രദായങ്ങളല്ല മറിച്ച് ഇസ്‍ലാമിക നിയമമായ ശരീഅത്താണ് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ വിവാഹം, വിവാഹമോചനം, അനന്തരാവകാശം, ഇഷ്ടദാനം തുടങ്ങി വകുപ്പ് 2 ല്‍ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളില്‍ ബാധകമാകേണ്ടത് എന്ന് ഒരു മുസ്‌ലിമിന് പ്രഖ്യാപിക്കാനുള്ള അവസരമാണ് Sharia Application Act ന്റെ വകുപ്പ് 3 ലൂടെ നല്‍കിയത്.

അത്തരത്തിലൊരു നിയമമാണ് മുസ്‍ലിം വ്യക്തി നിയമം അഥവാ ശരീഅ. ഇന്ത്യയിലെ മുസ്‍ലിം വിഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് ബാധകമാക്കികൊണ്ട് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് നിര്‍മിക്കപ്പെട്ട, The Muslim Personal Law ( Shariat) Application Act,1937. ബ്രിട്ടീഷ് കോളനി ഭരണകാലത്തു ഇന്ത്യയിലെ നിയമം നിര്‍മ്മിച്ചിരുന്നതും പൗരന്‍മാരുടെ അവകാശങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചിരുന്നതും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടമായിരുന്നു. അതായത് നിയമം, അവകാശങ്ങള്‍ എന്നിവയുടെ ഉത്ഭവ സ്ഥാനവും അവക്ക് സാധുത നല്‍കുന്നതും കോളനി ഭരണ സംവിധാനമായിരുന്നു. അത്തരത്തില്‍ ഭരണഘടനാപരമായ നിയമ വാഴ്ച ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലത്ത് നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ട നിയമം എന്ന നിലക്കാണ് Shariat Application Act ന്റെ ഉദ്ദേശങ്ങളെ(Objects) വിശകലന വിധേയമാക്കേണ്ടത്.

1937 നു മുമ്പ് നിലനിന്നിരുന്ന കോളനി നിയമങ്ങള്‍ പലതും ഇസ്‌ലാമിക വ്യക്തിനിയമത്തിനു മുകളില്‍ പ്രദേശിക ആചാര സമ്പ്രദായങ്ങള്‍ക്ക് പ്രധാന്യം നല്‍കുന്നവയായിരുന്നു. ഫലത്തില്‍ ശരീഅ നിയമങ്ങള്‍ക്ക് അത്തരത്തിലുള്ള ആചാരസമ്പ്രദായങ്ങള്‍ക്ക് വിരുദ്ധമായി നിലനില്‍ക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല.അതുണ്ടാക്കിയ പ്രായോഗിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളില്‍ നിന്നാണ് ആചാരങ്ങള്‍ക്കും സമ്പ്രദായങ്ങള്‍ക്കും (Customes and Usage) മുകളില്‍ ശരീഅത്തിന് പ്രാധാന്യം നല്‍കുന്നതിന് വേണ്ടി Shariat Application Act നിര്‍മ്മിക്കപ്പെടുന്നത്. 'not with standing any custom or usage to the contrary' എന്നു തുടങ്ങുന്ന Shariat Application Act ന്റെ വകുപ്പ് 2ന്റെ വായനയില്‍ നിന്നും ഇത് വ്യക്തമാണ്. അതായത് പ്രാദേശിക ആചാര സമ്പ്രദായങ്ങളല്ല മറിച്ച് ഇസ്‍ലാമിക നിയമമായ ശരീഅത്താണ് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ വിവാഹം, വിവാഹമോചനം, അനന്തരാവകാശം, ഇഷ്ടദാനം തുടങ്ങി വകുപ്പ് 2 ല്‍ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളില്‍ ബാധകമാകേണ്ടത് എന്ന് ഒരു മുസ്‌ലിമിന് പ്രഖ്യാപിക്കാനുള്ള അവസരമാണ് Sharia Application Act ന്റെ വകുപ്പ് 3 ലൂടെ നല്‍കിയത്.

വ്യക്തിനിയമങ്ങള്‍ ആചാര സമ്പ്രദായങ്ങളിലൂടെ മാത്രം പ്രതിഫലിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തില്‍ മുസ്‍ലീംകള്‍ക്ക് തങ്ങളുടെ മതപരമായ വ്യക്തിനിയമമായ ശരീഅത്ത്, വ്യക്തിജീവിതത്തിലെ അടിസ്ഥാന പ്രമാണമായി കൈക്കൊള്ളുവാനുള്ള അവസരമാണ് ഈ നിയമം നല്‍കിയത്. ഇസ്‌ലാമിലേക്ക് മതപരിവര്‍ത്തനം ചെയ്യുന്ന ആളുകള്‍ക്ക് അത് പ്രഖ്യാപിക്കാനുള്ള ചട്ടം എന്ന രീതിയില്‍ വകുപ്പ് 3നെ വ്യഖ്യാനിക്കുന്നത് ആ നിയമത്തിന്റെ ഉദ്ദേശത്തെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കാതെയാണ്.

വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ സ്വാഭാവികമായ ഒന്നായി അതിനെ സമീപിക്കുന്നതിന് പകരം രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ നിരന്തരമായ നിരീക്ഷണത്തിന് വിധേയമാക്കേണ്ടുന്ന ഒന്നായാണ് ഇസ്‌ലാമിലേക്കുള്ള മതപരിവര്‍ത്തനത്തെ ഇന്ത്യയിലെ പൊതുസമൂഹം മനസ്സിലാക്കുന്നത്.

സ്വതന്ത്ര്യ ഇന്ത്യയില്‍ നിയമങ്ങള്‍ക്കും അവകാശങ്ങള്‍ക്കും സാധുത ലഭിക്കുന്നത് സ്റ്റേറ്റില്‍ നിന്നല്ല മറിച്ച് ഭരണഘടനയില്‍ നിന്നാണ്. ഭരണഘടനാധിഷ്ഠിതമായ നിയമവാഴ്ചയാണ് സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യ വിഭാവനം ചെയ്തത്. ആയതിനാല്‍ തന്നെ സ്വയേഛ പ്രകാരം വിശ്വാസം സ്വീകരിക്കാനുള്ള ഒരാളുടെ അവകാശം ഭരണഘടനയുടെ 25ാം അനുഛേദത്തില്‍ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. അതാവട്ടെ മൗലികാവകാശവുമാണ്. അത്തരത്തിലുള്ള മൗലികാവകാശത്തെ അതിന്റെ ഉത്ഭവസ്ഥാനമായ ഭരണഘടനയില്‍ നിന്നു മുറിച്ചു മാറ്റി Shariat Application Act ലെ വകുപ്പ് മൂന്നിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നതിലെ അപായം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. ഈ നിയമം നിര്‍മ്മിക്കുന്ന കാലത്തോ അത് ഭരണഘടനാപരമായി മുസ്‌ലിം വ്യക്തിനിയമത്തിന് സാധുത നല്‍കുന്നതിനായി നിലനിര്‍ത്താന്‍ തീരുമാനിക്കുന്ന കാലത്തോ ഇസ്‌ലാമിലേക്കുള്ള മതപരിവര്‍ത്തനം അതിന്റെ പരിധിയില്‍ വരുന്നതായിരുന്നില്ല.

ഇസ്‌ലാമിലേക്കുള്ള മതപരിവര്‍ത്തനത്തെ എക്കാലത്തും സംശയത്തോടെ നിരീക്ഷിക്കുക എന്നുള്ളതാണ് ഇന്ത്യന്‍ ദേശരാഷ്ട്രം ചെയ്തുപോന്നിട്ടുള്ളത്. വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ സ്വാഭാവികമായ ഒന്നായി അതിനെ സമീപിക്കുന്നതിന് പകരം രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ നിരന്തരമായ നിരീക്ഷണത്തിന് വിധേയമാക്കേണ്ടുന്ന ഒന്നായാണ് ഇസ്‌ലാമിലേക്കുള്ള മതപരിവര്‍ത്തനത്തെ ഇന്ത്യയിലെ പൊതുസമൂഹം മനസ്സിലാക്കുന്നത്. അതാവട്ടെ മിക്കപ്പോഴും ഗുരുതരമായ അവകാശലംഘനങ്ങളിലാണ് അവസാനിക്കാറുള്ളത്. ഹാദിയ വിഷയത്തിനെയും തൃപ്പൂണിത്തറ യോഗ സെന്ററിലെ ഘര്‍വാപ്പസി പ്രശ്‌നത്തെയും കേരളീയ സമൂഹം സമീപിച്ച രീതിയില്‍ നിന്നും ഇത് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്. കൂടാതെ സൈമണ്‍ മാസ്റ്റര്‍, നജ്മല്‍ ബാബു എന്നിവരുടെ മരണാനന്തര കര്‍മ്മങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുണ്ടായ വിവാദങ്ങളും ഇതിനോട് ചേര്‍ത്തു വായിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഈ സാഹചര്യങ്ങളില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് 2018 ഡിസംബര്‍ 21 ന് കേരള സര്‍ക്കാര്‍ പുറത്തിറക്കിയ Muslim Personal Law (Shariat) Application (kerala) Rules നെ നിയമപരമായി വിശകലനം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.

മതപരിവര്‍ത്തനത്തിലെ നിയമകുരുക്കുകളുടെ രാഷ്ട്രീയമെന്ത്?

Thadevoos@AbooThalib V.State of Kerala എന്ന കേസില്‍ 2018 ജൂണ്‍ 26 നു പുറപ്പെടുവിപ്പിക്കപ്പെട്ട കേരളാ ഹൈക്കോടതി ഉത്തരവ് പ്രകാരം Shariat Application Act ന്റെ വകുപ്പ് 4 സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാറിനു നല്‍കുന്ന ചുമതല ഉപയോഗിച്ച് വുകപ്പ് 3 ല്‍ പ്രതിപാദിച്ച പ്രഖ്യാപനം നടത്തുന്നതിനുള്ള അതോറിറ്റിയെ നിയമിക്കുകയാണ് ഈ ചട്ടത്തിലൂടെ സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാര്‍ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ചട്ട പ്രകാരം തഹസില്‍ദാര്‍ ആണ് മേല്‍പ്പറഞ്ഞ അതോറിറ്റി. നോട്ടറി പബ്ലിക് അറ്റസ്റ്റ് ചെയ്ത ഡിക്ലറേഷന്‍ ആണ് തഹസില്‍ദാര്‍ മുമ്പാകെ സമര്‍പ്പിക്കേണ്ടത്. എല്ലാ ഡിക്ലറേഷനും Shariat Application Act, വകുപ്പ് 3 പ്രകാരമുള്ള നിബന്ധനകള്‍ പാലിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിക്കേണ്ട മാന്‍ഡേറ്ററി ചുമതല അതോറിറ്റിക്കുണ്ട്. അന്വേഷണത്തിനൊടുവില്‍ നിബന്ധനകള്‍ പാലിക്കുന്നില്ലെന്ന് തെളിഞ്ഞാല്‍ ആ ഡിക്ലറേഷന്‍ നിരസിക്കാവുന്നതാണ്. 45 ദിവസമാണ് ഇത്തരത്തില്‍ ഒരു ഡിക്ലറേഷനുമേല്‍ തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള സമയം.

കരാറില്‍ ഏര്‍പ്പെടാനുള്ള പ്രാപ്തി, ഇന്ത്യയിലെ സ്ഥിരതാമസം എന്നിവ അന്വേഷിച്ചു ബോധ്യപ്പെടാന്‍ 45 ദിവസം ദിവസം ആവശ്യമില്ല. അപ്പോള്‍ മുസ്‌ലിം ആണോ എന്നുള്ളത് ഒരു തഹസില്‍ദാറുടെ 45 ദിവസത്തെ അന്വേഷണത്തിനു വിധേയമാക്കുകയാണ്.

വകുപ്പ് മൂന്നില്‍ പറയുന്നത് മൂന്നു കാര്യങ്ങളാണ്;

1. മുസ്‍ലിം ആവുക.

2. ഇന്ത്യന്‍ കോട്രാക്ട് ആക്ടിലെ വകുപ്പ് 11 പ്രകാരം പ്രകാരം കരാറില്‍ ഏര്‍പ്പെടാന്‍ പ്രാപ്തനാവുക.

3. ഇന്ത്യയില്‍ (ജമ്മു & കശ്മീര്‍ ഒഴികെ) സ്ഥിരതാമസക്കാരനാവുക.

കരാറില്‍ ഏര്‍പ്പെടാനുള്ള പ്രാപ്തി, ഇന്ത്യയിലെ സ്ഥിരതാമസം എന്നിവ അന്വേഷിച്ചു ബോധ്യപ്പെടാന്‍ 45 ദിവസം ദിവസം ആവശ്യമില്ല. അപ്പോള്‍ മുസ്‌ലിം ആണോ എന്നുള്ളത് ഒരു തഹസില്‍ദാറുടെ 45 ദിവസത്തെ അന്വേഷണത്തിനു വിധേയമാക്കുകയാണ്. സാധാരണഗതിയില്‍ കരാറില്‍ ഒപ്പ് വക്കുന്നതിനോ ഡിക്ലറേഷന്‍ നടത്തുന്നതിനോ അഫിഡവിറ്റ് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നതിനോ ജുഡീഷ്യല്‍ മജിസ്ട്രേറ്റ് ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള അധികാരികള്‍ക്ക് മുന്നിലോ നോട്ടറി പബ്ലികിന്റെ മുന്നിലോ അറ്റസ്റ്റേഷന്‍ ആവശ്യമായി വരുന്ന പക്ഷം ഉണ്ടാകുന്ന പരിശോധന മാത്രമേ ഇത്തരമൊരു ഡിക്ലറേഷനും ആവശ്യമുള്ളൂ. കരാറില്‍ ഏര്‍പ്പെടാനുള്ള പ്രാപ്തി സാധാരണ രെജിസ്ട്രാര്‍ ഓഫീസില്‍ ഓരോ ആധാരം രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്യുമ്പോഴും പരിശോധിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ്.

എന്നു വച്ചാല്‍ ദിനം പ്രതി നിരവധി ആളുകളുടെ 'കരാറില്‍ ഏര്‍പ്പെടാനുള്ള പ്രാപ്തി' നമ്മുടെ രജിസ്ട്രാര്‍ ഓഫീസുകളിലും മറ്റും പരിശോധിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഒരാള്‍ മുസ്‌ലിം ആണെന്നു പരിശോധിക്കുന്നതിന് മാത്രം സ്വേഛാപരമായി (Arbitrary) ഉപയോഗിക്കാവുന്ന വിധത്തില്‍ വിവേചനാധികാരത്തോടു കൂടിയ 45 ദിവസത്തെ സമയം നല്‍കുകയാണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഇസ്‍‍ലാമിലേക്ക് പരിവര്‍ത്തനം ചെയ്തവര്‍ അനുഭവിക്കുന്ന പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ പരിശോധിക്കുമ്പോള്‍ തഹസില്‍ദാര്‍ പോലെ ഒരു അതോറിറ്റിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരധികാരം കൊടുക്കുന്നത് ആരുടെ താല്‍പര്യമാണ് സംരക്ഷിക്കുക എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ഇസ്‍ലാം സ്വീകരിക്കുന്നതിന് മുമ്പുള്ള ജാതിയാണെങ്കില്‍ അതെങ്ങനെയാണ് പേഴ്സണല്‍ ലോയുടെ ആവശ്യത്തിന് പ്രസക്തമാകുന്നത്? അതല്ല, ഇസ്‍‍ലാം സ്വീകരിച്ചതിനു ശേഷമുള്ള രേഖയാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നതെങ്കില്‍ അതെങ്ങനെയാണ് ഒരാള്‍ക്ക് ഈ ഘട്ടത്തില്‍ സംഘടിപ്പിക്കാനാവുക?

മതപരിവര്‍ത്തനത്തിന് ജില്ലാ കലക്ടറുടെയൊ മറ്റധികാരികളുടെയോ അനുമതി ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഗുജറാത്തിലെയും മറ്റും നിര്‍ബന്ധിത മത പരിവര്‍ത്തന നിരോധന നിയമങ്ങള്‍ക്ക് സമാനമായ സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ് കോടതി വിധി ലാക്കാക്കി സംസഥാന സര്‍ക്കാറിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത് എന്ന സംശയം പ്രസക്തമാണ്. ഇസ്‍‍ലാം സ്വീകരിച്ച ഒരാള്‍ക്ക് പേഴ്സണല്‍ ലോയുടെ പരിരക്ഷ ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിന് വേണ്ടിയുള്ള ഒരു നിയമാണെന്നു തെറ്റായി വ്യഖ്യാനിക്കുകയും അത് ഇസ്‍ലാമിലേക്കുള്ള മതപരിവര്‍ത്തനത്തെ തന്നെ കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണമാക്കുന്നതിന് ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയുമാണ് സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാര്‍ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.

മതപരിവര്‍ത്തനത്തിലെ നിയമകുരുക്കുകളുടെ രാഷ്ട്രീയമെന്ത്?

കൂടാതെ ചട്ടം 5(2) പ്രകാരം ഡിക്ലറേഷന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആള്‍ ജാതി സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ്, ബന്ധപ്പെട്ട ജമാഅത്തിന്റെ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് എന്നിവ കൂടി അപേക്ഷക്കൊപ്പം സമര്‍പ്പിക്കണമെന്നും പറയുന്നു. ഏതു ജാതിയാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് എന്ന് വ്യക്തമല്ല. ഇസ്‍ലാം സ്വീകരിക്കുന്നതിന് മുമ്പുള്ള ജാതിയാണെങ്കില്‍ അതെങ്ങനെയാണ് പേഴ്സണല്‍ ലോയുടെ ആവശ്യത്തിന് പ്രസക്തമാകുന്നത്? അതല്ല, ഇസ്‍‍ലാം സ്വീകരിച്ചതിനു ശേഷമുള്ള രേഖയാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നതെങ്കില്‍ അതെങ്ങനെയാണ് ഒരാള്‍ക്ക് ഈ ഘട്ടത്തില്‍ സംഘടിപ്പിക്കാനാവുക? ബന്ധപ്പെട്ട ജമാഅത്തിന്റെ രേഖ എന്നതുകൊണ്ട് എന്താണ് വിവക്ഷിക്കുന്നതെന്ന് ആളുകള്‍ക്ക് മനസ്സിലാകണമെന്ന് ഉദ്ദേശമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ അത് പ്രത്യേകം നിര്‍വചിക്കാമായിരുന്നു. ആശയക്കുഴപ്പം സൃഷ്ടിക്കുക മാത്രമാണ് ഇതിലൂടെ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ഈ ഹൈക്കോതി വിധി പ്രകാരം ഗസറ്റില്‍ ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷന്‍ കൊടുത്താല്‍ തീരുമായിരുന്ന കാര്യത്തിന് തഹസില്‍ദാര്‍ തൊട്ട് കോടതി വരെ നീളുന്ന സാഹചര്യം സൃഷ്ടിച്ചു ഇസ്‍ലാമിലേക്കുള്ള മതപരിവര്‍ത്തനത്തെ കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണമാക്കുകയാണ് ഈ ചട്ടത്തിലൂടെ സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാര്‍ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.

അതിലുപരി 2018 ജനുവരി 15ന് കേരള ഹൈക്കോടതി പുറപ്പെടുവിച്ച Ayisha v. Directorate of Printing department കേസിലെ വിധിയില്‍ മതപരിവര്‍ത്തനം ചെയ്ത വ്യക്തി പ്രസ്തുത വിവരം ഗസറ്റില്‍ വിജ്ഞാപനം ചെയ്യാന്‍ അപേക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ പൊന്നാനി എം.ഐ സഭ, കോഴിക്കോട് തര്‍ബിയത്തുല്‍ ഇസ്‍ലാം സഭ എന്നീ സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് നിര്‍ബന്ധമാക്കുന്നത് ഭരണഘടനാ അനുച്ഛേദം 25 പ്രകാരമുള്ള വിശ്വാസ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ലംഘനമാകുമെന്നും, ആയതിനാല്‍ അത്തരം സഭകളില്‍ നിന്നുള്ള സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകള്‍ നിര്‍ബന്ധമാക്കരുതെന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും ജമാഅത്തിന്റെ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് വേണം എന്ന നിബന്ധന ആ വിധിയുടെ അന്തസത്തയെ റദ്ദു ചെയ്യുന്നതാണ്.

മതപരിവര്‍ത്തനത്തിലെ നിയമകുരുക്കുകളുടെ രാഷ്ട്രീയമെന്ത്?

Shariat Application Act ന്റെ ഉദ്ദേശം വേണ്ടവിധം വിശകലന വിധേയമാക്കപ്പെടാതിരുന്നത് Thedaovoos കേസിലെ വിധിയുടെ പരിമിതിയാണ്. വകുപ്പ് നാലിലെ 'may' എന്ന വാക്കിന്റെ സാങ്കേതിക അര്‍ഥ വിശകലനം മാത്രമായി ആ കേസിലെ വിധി ചുരുങ്ങി പോവുകയാണുണ്ടായത്. മതപരിവര്‍ത്തനം ഭരണഘടനയുടെ 25-ാം അനു:ഛേദത്തിന്റെ പരിധിയില്‍ വരുന്നതാണ് എന്നും, അത്തരത്തിലുള്ള തീരുമാനത്തിന്റെ പക്വത അളക്കുന്നത് ഭരണഘടനാ വിരുദ്ധവുമാണ് എന്നതാണ് ആയിഷ കേസിലെ വിധി. മതപരിവര്‍ത്തനം എന്ന അവകാശത്തെ Shariat Application Act ന്റെ വകുപ്പ് മൂന്നിലേക്കു ചുരുക്കുന്നതിന് പകരം, പൊന്നാനിയിലെയും കോഴിക്കേട്ടേയും മതപരിവര്‍ത്തനത്തിനും അംഗീകാരം നല്‍കുന്ന കേന്ദ്രങ്ങളുടെ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് നിര്‍ബന്ധമാണെന്ന ഭരണഘടനാധീതമായ വ്യവസ്ഥ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതാണ് ആയിഷ കേസിലെ വിധിയിലൂടെ കേരളാ ഹൈക്കോടതി ചെയ്തത്. ചുരുക്കത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഈ ഹൈക്കോതി വിധി പ്രകാരം ഗസറ്റില്‍ ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷന്‍ കൊടുത്താല്‍ തീരുമായിരുന്ന കാര്യത്തിന് തഹസില്‍ദാര്‍ തൊട്ട് കോടതി വരെ നീളുന്ന സാഹചര്യം സൃഷ്ടിച്ചു ഇസ്‍ലാമിലേക്കുള്ള മതപരിവര്‍ത്തനത്തെ കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണമാക്കുകയാണ് ഈ ചട്ടത്തിലൂടെ സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാര്‍ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.

ഇത്ര അധികം അന്വേഷണ വിധേയമാക്കേണ്ടുന്ന ഒന്നായി ഇസ്‌ലാമിലേക്കുള്ള പരിവര്‍ത്തനത്തിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് ഭരണഘടനാ വിരുദ്ധവും ഭരണകൂടത്തിന്റെ മുസ്‍‍ലിം സമുദായത്തിനു മേലുള്ള അമിതാധികാര പ്രയോഗത്തിന്റെ തുടര്‍ച്ചയുമാണ്. അങ്ങനെ ഒരു വിഭാഗത്തോട് മാത്രം വിവേചനം തുടരുന്നത് സമത്വമെന്ന ഭരണഘടനാ മൂല്യത്തിനുമെതിരാണ്.

നിലവിലെ ഇന്ത്യന്‍ നിയമവ്യവസ്ഥയില്‍ മൗലികാവകാശമായ മതപരിവര്‍ത്തനം സാധ്യമാക്കാന്‍ ഗസറ്റില്‍ ഒരു വിജ്ഞാപനം നടത്തിയാല്‍ മതി. മതപരിവര്‍ത്തനം നിയന്ത്രിക്കുകയോ അതിന് അതോറിറ്റി ഉണ്ടാക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് Shariat Application Act ന്റെ പരിധിയില്‍ വരുന്ന കാര്യമല്ല. വ്യക്തിനിയമം ബാധകമാണെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുക എന്ന കാര്യം ഇപ്പോള്‍ പ്രസക്തവുമല്ല. അതിനാല്‍ തന്നെ കോളോണിയല്‍ കാലത്തു മാത്രം പ്രധാന്യം ഉണ്ടായിരുന്ന ഈ നിയമത്തിലെ വകുപ്പ് മൂന്നിനെയും വകുപ്പ് നാലിനെയും അതില്‍ നിന്നു നീക്കം ചെയ്യുകയാണ് വേണ്ടത്. നിലവിലെ സാഹചര്യത്തില്‍ പുതിയ ചട്ടവും അതോറിറ്റിയും മാത്രമല്ല, അതിന്റെ മാതൃനിയമമായ( Parent Act) Shariat Applicztion Act ല്‍ തന്നെ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ മാറ്റങ്ങള്‍ കൊണ്ടുവരാനാണ് ഇന്ത്യയിലെ മുസ്‌ലിം സമുദായം ശ്രമിക്കേണ്ടത്.